Voor dit eigen ‘teatro dell’ascolto’ – niet in hout, maar op papier en vooral met klank – was de structuur van ‘Prometeo’ én het idee van Camillo’s ‘Teatro della Memoria’ richttinggevend – evenals de (onvolledig overgeleverde) Prometheustrilogie van Aischylos én het stadsplan van La Serenissima. De tocht doorheen dit theater vermengt zich met het Venetiaanse labyrinth : het is een mozaïek geworden van eigen teksten die mijn eigen activiteiten als uitvoerend musicus gedurende de laatste zeventien jaar begeleid hebben, doorspekt met woorden van anderen.
Zeven concertprogramma’s vormen de zuilengaanderij van het theater – verwerkt in zeven mandala’s, geïnspireerd op de mandala’s die de psycholoog Carl Gustav Jung uitwisselde met de fysicus Wolfgang Pauli in één van de boeiendste correspondenties van de twintigste eeuw. Verder verwijzen ook James Dillon’s hedendaagse westerse toonzettingen van de ‘vijf elementen’ naar het Oosten (was Venezia ook niet gedurende eeuwen hét kruispunt tussen Oost en West ?).
En zoals het een dromer betaamt, beperk ik mij niet tot één taal of kleur. Dit theater wordt tevens versierd én ondersteund door inspirerende handschriften van diverse componisten én door symbolische beelden.