Het doctoraat in de kunsten van Piergiorgio Pirro presenteert een artistiek onderzoek naar de toepassing van technieken en theoretische modellen uit de vroege Franse spectrale muziek op de co-creatieve dynamiek van kleine jazzensembles. Spectrale methodes, zoals die ontwikkeld zijn door Gérard Grisey en Tristan Murail, veronderstellen een sterk gecontroleerde compositorische omgeving, terwijl jazz steunt op spontane interactie, persoonlijke inbreng en een heterogeen klankideaal.
De spanningen en potentiële onverenigbaarheden die hieruit voortvloeien, worden door pianist en artistiek onderzoeker Piergiorgio Pirro onderzocht in een reeks artistieke experimenten. Pirro laat zien wat het gevolg is van het introduceren van theoretische modellen en paradigma's uit het spectralisme in het functioneren van een kleine jazzband: een grondige herconfiguratie waarin nieuwe instrumenten worden gebouwd en bespeeld, oude gewoontes moeten worden afgeleerd, ongebruikelijke interacties ontstaan en theoretische kaders in de praktijk met elkaar botsen. De experimenten van Piergiorgio Pirro leveren een artistiek en technisch/theoretisch verslag op van de mogelijkheden en beperkingen van de toepassing van spectrale benaderingen in een kleine jazzband.