De Indonesische gamelan is vanuit westers perspectief is altijd gekenmerkt geweest door dubieuze etnografische praktijken en simplistische interpretaties. Vanuit een dekoloniaal perspectief herwaardeert dit artistieke onderzoeksproject dit erfgoed kritisch via het medium van de piano. Als symbool van de westerse cultuur en als technologisch artefact dat bredere sociale relaties belichaamt, is de piano een ideaal medium voor dit onderzoek. Door middel van pianopreparatie – een techniek waarbij de toonhoogte en het timbre van snaren worden gewijzigd door er voorwerpen in te plaatsen – integreer ik Indonesische gamelan-stemsystemen in de piano, hierbij het gangbare gebruik ervan in het genoteerde muziekrepertoire overstijgende. Dit project onderzoekt hoe muziekinstrumenten bredere culturele praktijken coderen en hoe hun materiële aanpassing dergelijke praktijken kan beïnvloeden door middel van praktijkgericht artistiek onderzoek. Twee objectieven staan centraal: (1) het implementeren van pianopreparatie als een techniek voor het realiseren van gamelan-stemmingen op de piano, en (2) pianopreparatie inzetten als een epistemisch verantwoord instrument bij het werken met gamelan in artistiek onderzoek. Door pianopreparatie te ontwikkelen in interculturele en geïmproviseerde muzikale contexten, worden deze doelen verwezenlijkt via wetenschappelijke publicaties, artistieke praktijk, archivalisch onderzoek en samenwerkingen met gamelan-ensembles in Europa en Indonesië. De output omvat databases met pianopreparatie-methoden, ethische richtlijnen voor artistiek veldwerk, composities en samenwerkingen met gamelanensembles.
Foto credit: Justine Wolfs