Een unieke inkijk in de gevangenis van Vorst, beginnend in 2016, net na de historische staking van het gevangenispersoneel in de Brusselse gevangenis, en na verschillende veroordelingen van België door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens omwille van de omstandigheden in de gevangenis. Dit intieme portret eindigt in november 2022, de dag dat Vorst werd gesloten en verhuisde naar de nieuwe megagevangenis in Haren. De film werd gemaakt tijdens deze periode van verandering, stagnatie en verwachting.
Terwijl de omstandigheden van de gevangenis in Vorst al meerdere keren veroordeeld waren door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, werd hij in mei 2016 ge-confronteerd met een uitputtingsstaking door het gevangenispersoneel. Dit bracht de verouderde staat van de gevangenis op de voorgrond, bevestigd door overbevolking, onhygiënische omstandigheden en een gevangenisregime waarbij gedetineerden bij-na permanent in hun cel worden opgesloten (23 uur per dag).
Na deze historische staking onderging de gevangenis twee progressieve, concrete en symbolische veranderingen: een beperking van het aantal gedetineerden en de her-ziening van het gevangenisregime. Beide werden bereikt dankzij de lange strijd van Vincent Spronck, destijds directeur van de gevangenis van Vorst, voor menswaardige detentieomstandigheden.Een andere ingrijpende verandering bleef vele jaren hangende: de definitieve slui-ting van Vorst. Terwijl de drie aangrenzende gevangenissen moesten fuseren onder de naam «Brusselse gevangenis» in afwachting van de opening van de gigantische gevangenis in Haren, werd de verhuizing van gedetineerden uit Vorst uitgesteld en uitgesteld door voortdurende aarzelingen bij politieke autoriteiten.De film werd gemaakt tijdens deze periode, tussen veranderingen, stagnaties en verwachtingen.